God is my Driver. How about You?
When I was a child, dying was my greatest phobia. There was a night when death hunted my thoughts. I have pictured myself lying on a coffin, i have imagined my poor body, being embalmed on a funeral parlor, I have envisaged my blood, being put on big containers… argghh. I also wondered where will my soul go after dying, heaven or hell? What if in hell? Ahhhhhhhhhhhhhhhhhhh!!!!! I haven’t slept that night…
Years passed, and I was on my second year on high school then. October 8, 2004- my biology teacher invited us (II-2 Benevolent) in their church. He said that there will be plus points on our second grading grade in his subject if we go to FPCP. And so my classmates were motivated to go because of what was promised. But I was not.
4:30 pm of the same day- my friend and I planned to play Battle Realms in the nearest computer shop. We passed the church, yeah the FPCP. We were about three steps away from it. But I told my friend to go to that church, so we moved backward and went inside.
From that day, changes occurred in my life.The youth pastor encouraged us to accept Jesus Christ as our personal Lord and savior. And so I did.
“For God so loved the world that he gave his one and only son, that whoever believes in him shall not perish but have eternal life.” John 3:16
Since I have accepted Jesus Christ as my personal Lord and savior, I’m now claiming the promise that is stated on the verse, that I will have eternal life, and that I’m already assured of going to heaven whenever my time in this world ends.
So now, I have conquered my greatest fear. It’s beacause I have a big GOD in my heart! So, You, yes, You dear reader. If you don’t want to go to hell, then just accept Jesus Christ as your Personal Lord and savior!! And you will receive the best gift ever–ETERNAL LIFE.
I declare blessings to you my friend!! As you read this entry, may you feel the Holy Spirit! I love you with the love of the Lord!! God bless!!
very well written. wala akong masabi!
i can see you talking. hahaha.
Paurong!!
Weh. Binobola mo na yata ako eh. Pero nakaktaba ng puso hehe. I claim makakagawa din ako ng kwento tulad ng Patlang mo. Grabe angganda. Nagulat nga lang ako don sa supernatural na nangyari, pero maganda pa rin. Thanks! You are a builder pare! Naeencourage talaga ako sayo!!!
God bless!!!
marami pang mangyayari dun, dexter. marami pa. hindi ko siya tatapusin ng basta-basta. kung magkataon, baka maging novel na yun based on definition.
makasusulat ka rin ng ganun. ngayon lang ulit ako nakasulat ng series after nung krusipiho na hindi ko naman tinapos. hehehe.
wag kang magulat dun sa supernaturality ng kuwento. i offer a lot of stuffs.
see ya soon.
kumusta ka dexter!
maaari ba akong humingi ng pabor?
gusto ko sanang hindi mo ako kilalanin.
kilala mo ako at kaibigan noong highschool at hanggang ngayon.
gusto ko kasing pag-usapan natin dito sa blog mo ang kahit anong tungkol sa christianity. wala lang. alam ko na makakatulong ito sa ispirituwal na paglago natin. ayos lang ba? wala lang. parang sabihan ng reflection?
God bless!
hello bro!
natuwa ako sa post mong ito.
sa totoo lang, gusto ko rin sanang magkaroon ng blog…matagal na. gusto kong gawin ang ganito… to reach others’ souls through internet and blogging.
gusto kong i-share sayo na ako ay mayroon ding kinakatakutan…hanggang ngayon.
Sa tuwing magba-brown-out, natatakot ako…hindi dahil sa dilim at sa kung ano pa mang mga kwentu-kwento. Natatakot ako dahil sa mga taong nagdurusa. Natatakot ako para sa kanila at sa mga magdurusa pa. Sa mga ganoong panahon ay lagi kong pinagdarasal na kung maaari ay lahat ng natitirang tao sa mundo ay hindi na mapahamak pa…sa impiyerno.
Kapag nagba-brown-out ay nakakaramdam ako ng matinding kalungkutan. Matindi. Matindi. Umiiyak ang loob ko kapag naiisip na mayroon pang hindi naliligtas sa paaralan ko. At mas masakit din na posibleng karamihan ng aking mga kaklase ay mapapahamak.
Iniisip ko na lamang na kapag idinilat ko ang aking mga mata ay makakakita ako ng liwanag. Ngunit hindi. Kapag brown-out ay kahit idilat mo pa ang mata mo ng ilang beses ay hindi ko magawang tumakas sa dilim…sa aking pagluha…sa bumabagabag sa akin. Nananatiling madilim pa rin. Naroon ang dilim kasama ang mga boses na naglalaro sa isipan ko. Hindi. Hindi pala mga boses. Mga sigaw at hiyaw ng mga tao. Mga taong nagdurusa. Kapag iniisip ko na ilang taon na kaya sila naghihirap ay labis akong nalulungkot dahil ang paninirahan nila roon ay imu-multiply mo pa sa numerong “n” ang tawag. “n” na isang variable dahil hindi ko lubusang maisip kung ilan ba ang “infinite”. Gaano ba katagal ang walang hanggan?
Kapag napapaso ako, laging tumatatak sa isipan ko na hindi dapat ako magreklamo dahil walang hanggang pamamaso ang nagaganap sa impiyerno. O di kaya naman, pag nauuhaw ako, iniisip ko na lang na mas masahol pa sa pinakamatinding uhaw na naranasan ng tao dito sa lupa ang nararanasan ng citizens of hell. Kung ang lahat lamang ng taong natitira dito sa mundo ay mararanasan ang kabutihan ng Diyos, laking tuwa ko. Sila kasi ang mismong tumatanggi.
Labis na nagdurusa ang damdamin kong malaman na ang mga kaibigan ko ay hindi nakakakilala sa Kanya. Mas masakit pa, hindi nila kinikilala na Siya ang tunay na Diyos.
bro, naranasan mo na ba ito? Alam kong may mga pagkakataon na naramdaman mo na ito. Na gusto mong tumakas sa realidad at lokohin ang sarili. Pero kailangan nating kumilos. Kailangan.
Nalulungkot ako habang naiisip na umiiyak si Jesus dahil sa mga kaluluwang nasa impiyerno.
Ni hindi ko kinayang tapusin ang libro tungkol sa rebelasyon ng impiyerno. Iyon ay ang libro ni Mary K. Baxter. Dinala siya ng Panginoon sa impiyerno upang ipakita sa kanya at ipaalam sa mundo ang matinding bangungot na hatid ng impiyerno sa mga hindi nakakakilala sa Kanya.
I pray na sa lahat ng makababasa nito, ay iparamdam sa inyo ng Banal na Espiritu Santo ang gusto Niyang ipadama sa iyo.
God bless you!
Bro, sorry kung nagpost na ako dito ng mahabang sulatin. Hinihintay ko na lamang na magkaroon ako ng blog. Salamat!
Pero kung ayaw mo, maaari mo namang burahin.
Wag mo sanang masamain. Gusto ko lamang na magkaroon ng kausap tungkol sa Christianity. Wala akong ibang intensiyon.
God bless you!
ui, dex!!! this entry is super!! as in super!! I LOVE IT!!! i hope that every person in this world reads your testimony. Congratulations for a job well done! I’m looking forward on bumping to you (again) sa streets ng Bagong Ilog. That way, i can congratulate you personally.
visit mo rin blog ko. i need your help.
Congratulations and i hope to read more of your posts.
More Power!
Ingats lagi!
God bless!
Blithe!!
Kung sino ka man… sige di na kita kikilalanin. Yung about sa hell ni Mary Kay Baxter, hindi ko pa yun nababasa, pero napanood ko sa youtube ung video tungkol sa impyerno… narinig ko nga rin don ung pangalan ni Mary Kay e. Hehe..
(Serious Mode)
Pare (I assume lalaki ka), Many are called but few are chosen, at tayo ay kabilang sa mga pinili ni God, na maging servant niya, na maging follower niya, at na maging obeyer ng kanyang greatest commision… “to go and make disciples” (Matthew 28:19-20). Kaya as christians, its our responsibility to evangelize. Kung natatakot ka habang naiisip ang mga nagdurusang kaluluwa sa impyerno, then why not evangelize para di na madagdagan pa ang mga ito? Magtulungan tayo! Kahit na di ka magpakilala sa akin, Im sure God will make a way para magkatulungan tayo sa pagseshare ng gospel! To tell you the truth, ang family ko, di ko alam kung assured na ba sila sa heaven or di pa. Pero gumagawa ako ng mga ways para makilala nila si Jesus. I claim ganon ka rin sa mga friends mo… at family…
Alam mo, nong nag-EGR ako, narealize ko na trully, mahal na mahal tayo ni God. Hindi lang tayong mga christians, pati yung mga unbelievers. And we are oblige to share this amazing love sa mga taong di pa nakakakilala sa kanya. Pero hindi natin dapat gawin ang pag-eevangelize nang dahil lang sa responsibility natin to, dapat gawin natin ito para iglorify si God. LAgi nating itatak sa isipan natin itong goal na ito, na sa lahat ng gagawin natin, dapat it’s all for the glory of our God. Karapat-dapat lang na iexalt ang name niya, Kasi pinako siya sa krus ng dahil satin. That’s what you call His amazing grace! Tayo ang nasa isip niya when He was on that situation! When He was being nailed, I imagine Him uttering these words…” I rather die than live without you.” HAy. BAsta. Kaya dapat ay mahalin natin si God, and we can show our love to Him by obeying Him. Kaya mag-evangelize tayo ah!!
I will pray for you! I proclaim blessings to you my friend! I claim maggogrow ka pa lalo kay God! I love you with the love of the Lord!! Lets build up each other!
nga pala, c vieira toh… hehe… More power!!!
mukhang ngayon palang ata ako nakadaan dito sa blog mo.. hehe… salamat sa pagdaan…
parang pamilyar ka sa akin… taga pasig ka ba?
musta naman ung battle realms, hindi ba natuloy? hehe…
this blog looks good…
so, dahil diyan, i tag you…
tignan mo nalang sa last post ko…
hehe…
sana magustuhan mo… link na rin kita…
Godbless you!!
alam mo bang religious din ako?
religious din daw si cielo oh! wahahaha!
Naliligaw!!
hehe. ganon? Actually, this blog promotes no religion! It only promotes God! It does not matter if the visitor of this site is religious or not. What matters most here is God! Only God and God alone… God bless!
Dexter: Ang cute ng mata mo.
wehehe. thanks! basta keep on visiting sa site na to ah! Hope na makilala mo pa si God! God bless! I hope din na di ka na maliligaw Ms. Naliligaw! Wahaha. Cge magpiano ka lang.
ahh… un pala ang testimony ng isang dexter lapegera..
well, ganyan din ako nung una..
pero buti ikaw, tinangap mo agad… ako, nag-alin-langan pa nung una eh..
cge.. GBU..